دونه دونه اشک چشمام دونه ی تسبیح و ذکره

کو بهونه واسه موندن، کی می بینه؟ کی به فکره؟

می خوام از خودم جدا شم اوج پرواز منی تو

دردمُ تو خوب میدونی، آخه همراز منی تو

یه ستاره، یه ترانه، حسرت من یه تبسم

نازنین خودت میدونی گم شدم تو حرف مردم

بیا از دستای غربت تن خسته امُ جدا کن

روح من ارزونی تو، آسمون منو صدا کن

می سپرم به دستای خاک تن خسته ازستم رو

روحمُ میدم به خورشید به زمین میدم تنم رو

پادشاه بخت و تقدیر رازقی هامون ُ کشتن

دیگه شوقی تو دلم نیست ، عاشقی هامونُ کشتن

عشق  و  شهوت  به  هم  انگار  نیاید  ز قدیم

                                                            دل  عاشق   نشود   بر  در  شهوت    تسلیم

تن    سیمینت   اگر  بر    درم    آید      ز  وفا

                                                             جان  دهم  بر سر  آن  سیم  و  لکن ز نسیم

دارم    امید   بیارد   خبری      همچو    کلیم

                                                             گر چه  لالم  من  از  آن  لاله ی رویت   تکلیم

نکنم      تا   که   بیابم    رخ     زیبای    نگار

                                                            عاشقم  بر  سر    کویت    منم  افتاده  مقیم

 

كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو

درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم

میخوام بهش تو روياهام رنگ حقيقت بپاشم

 ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم

از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم

من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون

چراغوني وجشن، ستاره هاي كهكشون

به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم

هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم

تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم

اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم

كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش

بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک

بال فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک

عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک

فقط مي خوان بهت بگن

 

خانم به جدتان قسم اين حرف ها نبود

در ذهن خسته ام غزلي جز شما نبود

دايم خيال مي كنم آزرده خاطريد

با اين كه هيچ مساله اي بين ما نبود

اين كه شما سلام كني من غزل شوم

شعري شدم كه لايق اين ماجرا نبود

من خواب ديده ام كه كنار تو بعد از اين

اين مرد لاابالي و بي دست و پا نبود

هي جمله هاي گمشده هي مكث هي سكوت

انگار دست هيچ يك از ما دوتا نبود

 

حافظ: بيان شوق چه حاجت كه سوز آتش دل توان شناخت زِ سوزي كه در سخن باشد سعدي: حديث عشق چه حاجت كه بر زبان آري به آب ديده ي خونين نوشته صورت حال مولانا: هين سخن تازه بگو تا دوجهان تازه شود وارهد از حد جهان بي حد و اندازه شود