تبليغاتX
اشعار روز
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند

دونه دونه اشک چشمام دونه ی تسبیح و ذکره

کو بهونه واسه موندن، کی می بینه؟ کی به فکره؟

می خوام از خودم جدا شم اوج پرواز منی تو

دردمُ تو خوب میدونی، آخه همراز منی تو

یه ستاره، یه ترانه، حسرت من یه تبسم

نازنین خودت میدونی گم شدم تو حرف مردم

بیا از دستای غربت تن خسته امُ جدا کن

روح من ارزونی تو، آسمون منو صدا کن

می سپرم به دستای خاک تن خسته ازستم رو

روحمُ میدم به خورشید به زمین میدم تنم رو

پادشاه بخت و تقدیر رازقی هامون ُ کشتن

دیگه شوقی تو دلم نیست ، عاشقی هامونُ کشتن

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم آبان 1388ساعت 18:52  توسط اميد | 
عشق  و  شهوت  به  هم  انگار  نیاید  ز قدیم

                                                            دل  عاشق   نشود   بر  در  شهوت    تسلیم

تن    سیمینت   اگر  بر    درم    آید      ز  وفا

                                                             جان  دهم  بر سر  آن  سیم  و  لکن ز نسیم

دارم    امید   بیارد   خبری      همچو    کلیم

                                                             گر چه  لالم  من  از  آن  لاله ی رویت   تکلیم

نکنم      تا   که   بیابم    رخ     زیبای    نگار

                                                            عاشقم  بر  سر    کویت    منم  افتاده  مقیم

+ نوشته شده در  سه شنبه سی و یکم شهریور 1388ساعت 0:44  توسط اميد | 

 

دوست دارم

              نفس خوب شما را

                    مثل پیچک های سرخ

                                  گره ای کور،

                                        به روحم بزنم

دوست دارم

   این  نواهای شما را

              به گوش خلق آویزان کنم

دوست دارم

    عطر گیسوی شما را

                به تن عریان صفا بزنم

دوست دارم

        نوای دل خود را

                به نوای شما

                         پیوند بزنم

دوست دارم ...شما را

دوستتان دارم.

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم شهریور 1388ساعت 23:35  توسط اميد | 

كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو

درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم

میخوام بهش تو روياهام رنگ حقيقت بپاشم

 ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم

از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم

من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون

چراغوني وجشن، ستاره هاي كهكشون

به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم

هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم

تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم

اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم

كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش

بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک

بال فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک

عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک

فقط مي خوان بهت بگن
+ نوشته شده در  شنبه هفتم شهریور 1388ساعت 23:24  توسط اميد | 

دختـری با مادرش در رختخواب

        

درد و دل می کرد با چشمی پر ز آب

گفت مادر حالم اصلا ً خوب نیست

 

زندگی از بهر من مطلوب نیست

گو چه خاکی را بریزم بر سرم

 

روی دستت باد کردم مادرم

سن من از 26 افزون شده

 

دل میان سینه غرق خون شده

هیچکس مجنون این لیلی نشد

 

شوهری از بهر من پیدا نشد

غم میان سینه شد انباشته

 

بوی ترشی خانه را برداشته

مادرش چون حرف دختر را شنفت

 

خنده بر لب آمدش آهسته گفت

دخترم بخت تو هم وا می شود

 

غنچه ی عشقت شکوفا می شود

غصه ها را از وجودت دور کن

 

این همه شوهر یکی را تور کن

گفت دختر: مادر محبوب من

 

ای رفیق مهربان و خوب من

گفته ام با دوستانم بارها

 

من بدم می آید از این کارها

در خیابان یا میان کوچه ها

 

سر به زیر و با وقارم هر کجا

کی نگاهی می کنم بر یک پسر

 

مغز یابو خورده ام یا مغز خر؟

غیر از آن روزی که گشتم همسفر

 

با سعید و یاسر و ایضا ً صفر

با سه تا شان رفته بودیم سینما

 

بگذریم از ما بقیه ماجرا

یک سری، هم صحبت یاسر شدم

 

او خرم کرد، آخرش عاشق شدم

یک دو ماهی یار من بود و پرید

 

قلب من از عشق او خیری ندید

مصطفای حاج قلی اصغر شله

 

یک زمانی عاشق من شد بله

بعد هوتن یار من فرهاد بود

 

البته وسواسی و حساس بود

بعد از این وسواسی پر ادعا

 

شد رفیقم خان داداش المیرا

بعد او هم عاشق مانی شدم

 

بعد مانی عاشق هانی شدم

بعد هانی عاشق نادر شدم

 

بعد نادر عاشق ناصر شدم

مادرش آمد میان حرف او

 

گفت: ساکت شو دگر ای فتنه جو

گرچه من هم در زمان دختری

 

روز و شب بودم به فکر شوهری

لیک جز آنکه تو را باشد یک پدر

 

دل نمی دادم به هر کس این قدر

خاک عالم بر سرت، خیلی بدی

 

واقعا ً که پــوز مـــادر را

+ نوشته شده در  شنبه هفتم شهریور 1388ساعت 23:22  توسط اميد | 

 

خانم به جدتان قسم اين حرف ها نبود

در ذهن خسته ام غزلي جز شما نبود


دايم خيال مي كنم آزرده خاطريد


با اين كه هيچ مساله اي بين ما نبود


اين كه شما سلام كني من غزل شوم


شعري شدم كه لايق اين ماجرا نبود


من خواب ديده ام كه كنار تو بعد از اين


اين مرد لاابالي و بي دست و پا نبود


هي جمله هاي گمشده هي مكث هي سكوت


انگار دست هيچ يك از ما دوتا نبود

 

+ نوشته شده در  جمعه ششم شهریور 1388ساعت 22:33  توسط اميد | 
حافظ: بيان شوق چه حاجت كه سوز آتش دل توان شناخت زِ سوزي كه در سخن باشد سعدي: حديث عشق چه حاجت كه بر زبان آري به آب ديده ي خونين نوشته صورت حال مولانا: هين سخن تازه بگو تا دوجهان تازه شود وارهد از حد جهان بي حد و اندازه شود
+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم شهریور 1388ساعت 23:52  توسط اميد | 

نوشته‌هایم بوی‌ سکوت می‌دهند

گویا برای سکوت کردن می‌نویسم !

رنگ مرا می‌دهند

اوقاتم نیز، با من، سکوت را به ارمغان‌ می‌آورند

می‌خواهم لبهایم را بگشایم

سکوتم را بشکن

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه پنجم شهریور 1388ساعت 23:49  توسط اميد |